Kleurige wolfsmelk

Kleurige wolfsmelk staat het liefst op zonnige tot licht beschaduwde, warme, goed doorlatende tot droge, stikstofarme, kalkrijke zandgrond. De plant kan 45 centimeter hoog worden en bloeit in mei en juni met kleine gele bloemen met daar­onder opvallende gele schut­bladen. Euphorbia is vernoemd naar Euphorbus, de Griekse arts van koning Juba II, die naar verluidt de medicinale toepassingen van wolfsmelk ontdekte en het sap voor de behandeling van wratten gebruikte.

Bezoekers van onze kruiden­tuin vragen wel eens hoe we de keuze van de planten­collectie van ruim 200 verschillende kruiden ooit hebben bepaald. Van de meeste kruiden kan daar een goed antwoord op gegeven worden. Van de kleurige wolfsmelk weten we het echter niet helemaal zeker. Het is onduidelijk waarom nu juist uit het enorm grote planten­geslacht van de wolfsmelk­familie (het geslacht kent ongeveer 2000 soorten) juist de kleurige wolfsmelk in de kruidentuin terecht is gekomen en niet één van de vele andere, bekendere soorten. The Modern Herbal van Mrs. M. Grieve behandelt bijvoorbeeld 49 verschillende wolfsmelk­achtigen, maar uitgerekend níet de E. polychroma of E. epithymoides.

Maar het maakt ook weer niet zo heel veel uit welke wolfsmelk er in de tuin staat, want de meeste soorten hebben een min of meer vergelijk­bare werking/toepassing. Vooral het melksap, dat huid­irritatie kan veroorzaken, is vroeger voor een aantal medicinale toepassingen gebruikt. Behalve dat het werd toegepast tegen wratten (in het Duits wordt het daarom Warzenkraut genoemd), werd het ook als een krachtig laxeer­middel (purgeermiddel) voorgeschreven. De Engelse naam voor wolfsmelk, “Spurge”, kan hierdoor weer worden verklaard: van de Franse medische term die het proces beschrijft, “espurgier“, dat “zuiveren” of “louteren” betekent, kwam het Engelse “purge”, en dus “spurge”, althans zo luidt de theorie. De Fransen noemen de wolfsmelk overigens Euphorbe.

Nico Rookmaker     
13 juni 2026